Uwaga! Jestem introwertykiem.

Jest tu ze mną jakiś introwertyk? Jeśli tak, to czy znacie ten moment, kiedy mówicie komuś "No wiesz, ja jestem introwertykiem." a on patrzy na Was jak na przybysza z innej planety? Ja osobiście znalazłam się w takiej sytuacji kilka razy.
Jakiś czas temu usłyszałam od kogoś, że współczuje mi dlatego, że mam taką osobowość. Tylko dlaczego? Współczujesz mi bo często męczy mnie przebywanie w tłumie ludzi? Czy może współczujesz mi dlatego, że lubię czytać książki, leżąc pod kocem i popijając herbatę? A może jednak współczujesz mi bo potrafię znaleźć sobie zajęcie, które z mojej perspektywy wcale nie wydaje mi się nudne? Może chodzi o to, że bardziej starannie dobieram sobie ludzi, których dopuszczam do siebie i z którymi się przyjaźnie? 
Chociaż szczerze mówiąc uważam, że ta osoba współczuje mi tylko dlatego, ponieważ uważa, że jestem nudnym człowieczkiem z nudnym życiem. Takim bardzo zamkniętym na świat i doznania. Co nie koniecznie jest prawdą. 
To, że jest się introwertykiem nie oznacza, że całe życie przesiedzisz w domu z dala od ludzi. Prawdą jest, że nawet ja czasami mam ochotę  pobyć w towarzystwie innych osób. Prawdą jest też, że szybko mnie to męczy... Ale jednak wychodzę i bawię się dobrze a potem, kiedy już wrócę, jeszcze bardziej doceniam to jakim skarbem jest posiadanie własnego łóżka i kubka herbaty. 

Kiedyś uważałam, że powinnam pracować nad sobą bardzo, bardzo mocno. Bo coś na pewno jest ze mną źle skoro od towarzystwa ludzi wolę siedzenie w domu albo samotne spacery. I pracowałam nad sobą. Próbowałam wiele razy przekraczać swoją tzn. "Strefę komfortu". Poznawałam nowych ludzi. Próbowałam prowadzić luźnę rozmowy z fryzjerką i nie czuć się przy tym jakbym na godzinę swojego życia, wylądowała w piekle. I wiecie co? Udawało mi się to całkiem dobrze. Ale jeszcze lepiej poczułam się kiedy zaakceptowałam to, że mam prawo być taka jaka jestem i wcale nie muszę czuć się przy tym jak kosmitka. 

Teraz potrafię powiedzieć: "Hej, jestem Klaudia i jestem introwertyczką! Albo dasz mi czas i może polubisz mnie taką jaka jestem (czyt. nieśmiałą i uwielbiającą własne towarzystwo) albo idź sobie, znajdź bardziej otwaartego na innych człowka a mi daj żyć w spokoju." Paradoksalnie, od momentu kiedy zaakceptowałam to, że mam takie a nie inne przysposobienie, wiele osób ze mną zostało bo nikogo nie próbuję udawać. 
A jak jest z Wami? Bliżej Wam do introwertyka czy ekstrawertyka? A może macie w nosie takie szufladkowanie ludzi i jesteście gdzieś pośrodku obu tych osobowości? 

14 komentarzy:

  1. Ja działam w drugą stronę, ale nie uważam że introwertycy mają nudne życie :)
    http://s-busz.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  2. Ja również jestem taką osoba. Nie lubię przebywać w tłumie wolę przebywać z kilkoma osobami , na których mogę polegać. Nie lubię chodzić na imprezy i koncerty wolę zostać w domu i leżec pod kocem czytając książkę.
    ZAPRASZAM DO MNIE

    OdpowiedzUsuń
  3. Przybijam piąteczkę i podoba mi się Twoje podejście :D

    OdpowiedzUsuń
  4. Czuję się jakbym czytała o sobie :o Praktycznie każde zdanie oddaje to jaka jestem... A zdecydowanie jestem introwertykiem :)

    OdpowiedzUsuń
  5. O matko mam ten sam charakter! Jestem typowym domownikiem i niezbyt lubię wychodzić, ale jednak czasami nachodzi mnie ochota by gdzieś pójść, ale już jak wrócę, to uczucie bycia z powrotem w domu jest cudne! Ja mam podobnie z wakacji, jak mówię, że nigdzie nie jadę, bo nie lubię, to wszyscy szok, "ale jak to!, czemu!? Gr...

    OdpowiedzUsuń
  6. Mi chyba bliżej do introwertyka. Nawet w szkole wolę jak na lekcji jest 10 osób A nie 20 :)

    OdpowiedzUsuń
  7. Z natury ekstra- ale moje doświadczenie coraz bardziej skupią się na intro- ;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Też jestem introwertyczką. Ostatnio rzucił mnie chłopak z tego powodu, bo on jest duszą towarzystwa, ale trudno... Trzeba poszukać osoby podobnej do siebie, nie uważam, że introwertyk jest kimś gorszym. ;)
    zapomniany-pamietnik.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  9. Ja też jestem introwertyczką i strasznie to mojej mamie przeszkadza, bo mój kuzyn z którym się wychowywałam mógłby spędzać całe dnie poza domem. Dla mnie by to było męczące i strasznie nie lubię gdy ktoś mówi, że jestem leniwa bo nie wyjdę się spotkać się ze znajomymi, a ja po prostu wolę jechać nad wodę z przyjaciółką i spędzić z nią czas.

    Mój blog! Klik!

    OdpowiedzUsuń
  10. Tez jestem introwertyczką i trochę zabawne i absurdalne jest dla mnie to, że chce być wśród ludzi, ale potem często się męczą, rozmawiając z nimi. jedynie przy garstce osób nie mam takiego uczucia i mogłabym się włóczyć z nimi godzinami.
    Nie potrafię zagadać ot tak to nieznanego mi człowieka, nawet jeśli przez 15 minut siedzimy obok siebie w ciszy :P
    Pozdrawiam
    Tutti
    MÓJ BLOG

    OdpowiedzUsuń
  11. Też jestem introwertykiem, często o tym piszę i lubię to choć czasami jest irytujące.

    OdpowiedzUsuń
  12. Jestem introwertyczką do kwadratu :) Nie lubię przebywać wśród ludzi i wolę własne towarzystwo, i książki :D

    OdpowiedzUsuń
  13. Ja jestem raczej po środku, żaden ze mnie skrajny introwertyk, ani ekstrawertyk. Ponoć osobowość tego typu nazywa się ambiwertyczną. Człowiek ma trochę cech jednego i drugiego. Długo nie mogłam pojąć co jest ze mną nie tak :D


    Zapraszam również do siebie!

    https://zyjzielono.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  14. Kiedyś byłam nieśmiała, ale nigdy nie byłam typowym introwertykiem, zawsze podświadomie mnie ciągnęło do ludzi. Ale podziwiam introwertyków za to, jak żyją, za to, że potrafią się dobrze czuć w swoim towarzystwie właśnie np. książki i herbaty i są szczęśliwi. Szczęśliwi jak wszyscy ludzie powinni być, każdy na swój sposób, bez udawania kogoś innego.

    Świetnie, że zaakceptowałaś siebie i jesteś z tym szczęśliwa. <3

    Pozdrawiam!
    https://coscudownego.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń